वीरगञ्ज । उड्डयन क्षेत्र, जहाँ आज पनि पुरुषहरूको बाक्लो उपस्थिति देखिन्छ त्यही आकाशमा पर्सा जिल्लाकी एक युवतीले आफ्नो सपनालाई पखेटा दिएकी छन्। आयुषा कापरी। नाम सानो भए पनि उनको उपलब्धि विशाल छ। उनी
आज पर्सा जिल्लाकी सबैभन्दा कान्छी पाइलटका रूपमा परिचित बनेकी छन्, र त्यो परिचय केवल व्यक्तिगत सफलता मात्र होइन, नेपाली महिलाको सामर्थ्यको प्रतीक हो।
वि.सं. २०६१ असार १५ गते वीरगञ्जमा जन्मिएकी आयुषाले बाल्यकालमै मनमा एउटा प्रश्न बोकेकी थिइन्, “विमान कसरी उड्छ?” यही जिज्ञासाले विस्तारै सपनाको रूप लियो, र त्यो सपना पछ्याउँदै उनी पुगेकी थिइन्, हजारौँ माइल टाढा, संयुक्त राज्य अमेरिका।
अमेरिकाको अनुशासित, कडा र प्रविधिमैत्री उड्डयन प्रशिक्षण वातावरणमा आयुषाको परीक्षा सजिलो थिएन। तर चुनौतीले नै उनको आत्मबल अझ बलियो बनायो। कठिन तालिम, उच्च सुरक्षा मापदण्ड र प्रतिस्पर्धात्मक अभ्यासबीच उनले कम उमेरमै पाइलट कोर्स सफलतापूर्वक पूरा गरिन्। यो सफलता आकस्मिक होइन यो निरन्तर अभ्यास, अनुशासन र आत्मविश्वासको नतिजा हो।
सामान्य परिवारबाट आएकी आयुषाको यात्रा झन् प्रेरणादायी छ। उनका पिता बिरेन्द्र कापरी नेपाल आयल निगममा बाउजर अपरेटरका रूपमा कार्यरत छन्। सीमित स्रोतसाधन हुँदाहुँदै पनि परिवारले देखाएको विश्वास र साथ आयुषाको सपनाको इन्धन बन्यो।
यो यात्रामा मामा उमेश धिमालको भूमिका पनि निर्णायक रह्यो। नेपाल आयल निगम अन्तर्गत एभिएसन फ्युल डिपो, सिनामंगलमा कार्यरत धिमालबाट पाएको उड्डयनसम्बन्धी अनुभव, व्यवहारिक ज्ञान र प्रेरणाले आयुषालाई सही दिशा देखायो। उनी भन्छिन्, “उहाँको मार्गदर्शनले मेरो सपना अझ स्पष्ट बनायो।”
भौगोलिक रूपमा कठिन नेपालमा सुरक्षित र भरपर्दो हवाई सेवा अपरिहार्य छ। यस्तो अवस्थामा दक्ष र जिम्मेवार पाइलटको आवश्यकता झन् बढ्दो छ। यही सन्दर्भमा आयुषा कापरीको उडान केवल व्यक्तिगत उपलब्धि नभई उड्डयन क्षेत्रमा महिलाको सहभागिता विस्तारतर्फको एक महत्वपूर्ण कदम हो।
आज आयुषा कापरीले विमान मात्र उडाएकी छैनन् उनले हजारौँ नेपाली युवतीहरूको आत्मविश्वास र सपनालाई पनि आकाशतर्फ उडाउन प्रेरित गरेकी छन्। उनको जीवनयात्राले एउटा सन्देश स्पष्ट रूपमा दिन्छ, सपना ठूला हुनुपर्छ, पृष्ठभूमि होइन। मेहनत, परिवारको साथ र सही मार्गदर्शनले असम्भव देखिने आकांक्षा पनि सम्भव बन्न सक्छ।
